Na vorige week zaterdag (5-2 tegen Wilhelmus), een dag waarop KMD maar weer eens
bewees een echte familieclub te zijn, bijvoorbeeld bij de succesvolle muziekbingo,
waren de verwachtingen vandaag hooggespannen.
Voorafgaand aan het seizoen was TAC ’90 één van de kampioenskandidaten, maar voor
deze wedstrijd stonden ze inmiddels 15 punten onder ons. Toch was daar in de eerste
helft weinig van te merken. TAC ’90 was op alle fronten beter. Sneller, feller, creatiever,
en levensgevaarlijk over onze rechterkant. De verdediging die na de winterstop zo weinig
weggeeft, werd bij vlagen weg gecombineerd. Het was aan 1 man te danken dat het 0-0
bleef. Nou ja, man? Meer een jongen die als een man stond te keepen. Wat een held die
Vince. Niet alleen goed anticiperend, maar ook ijskoud bij op zich afstormende
tegenstanders. Nu houd ik natuurlijk van alle spelers van KMD, maar het voelt toch
anders als je iemand al vanaf zijn vijfde hebt zien voetballen. Je hoopt dat het er ook bij
de senioren uitkomt, dat studie/blessures/meisjes/alcohol etc. geen roet in het eten
zullen gooien. En nu staat hij er dit seizoen! En niet voor het eerst. En Vince, je vader
staat dan weliswaar koelbloedig te kletsen langs de lijn; reken maar dat hij van binnen
gloeit van trots. Net als je andere fans van het eerste uur.
Tsja, en verder was er weinig fraais te vertellen over de eerste helft. Twee kansjes. Eentje
voor Riad die mooi werd vrijgespeeld en een volley met links van Renzo, dat was alles.
Het had zomaar 5-1 kunnen staan bij rust. En mannen, het is niet de eerste keer dat ons
dat overkomt. Ik heb dit jaar al meerdere verslagen geschreven waarin de constatering
was dat de tegenstander in het begin het beste van het spel had. Benieuwd hoe dat
komt…….
Wat er ook al vaker gebeurd is, gebeurde nu ook weer: KMD nam de 2e helft het heft in
handen. Er brak langzamerhand een bleek zonnetje door. Letterlijk en figuurlijk. Ook nu
moest Vince nog een paar cruciale reddingen maken, maar KMD kwam nu ook veel meer
aan voetballen en aan kansen toe.
Het leek ook wel of TAC ’90 zich begon te realiseren dat ze de kansen uit de 1e helft
hadden moeten benutten, en dat ze niet meer zo fris waren als in de 1e helft. En dan is
het niet leuk om Renzo tegenover je te hebben. Die geeft namelijk 90 minuten druk op de
tegenstander. Na weer zo’n balverovering, hield hij het overzicht, legde keurig terug op
de net ingevallen en jarige Twan, die hem beheerst en met rechts langs de keeper
schoot. Ok Twan, je foto mag nog een jaartje in het spelershome hangen, want dit was
een heel belangrijke. Niet veel later kon Twan zijn 2e nog maken na een fijne pass van
Robin, maar dat ging net mis. Net als de pogingen van Merijn (over na goed
voorbereidend werk van Jack), Renzo (naast) en Delano (een poeier die een minder
begaafde voetballer altijd minimaal 10 meter over het goal zou schieten).Zodoende bleef het nog lang spannend. Vlak voor tijd blokkeerde Boyd met
doodsverachting (wat zouden we moeten zonder die kerel?) randje strafschopgebied een
schot van de tegenstander. De scheids zag hier hands in, dus Vince moest nog 1x een
bal over zijn doel kijken. Toen dat gebeurd was, en we de 3 punten konden bijschrijven,
was ook de rook opgetrokken op de andere velden in de competitie. Verlies van
Westlandia, en een gelijkspel van Lyra. Zo langzamerhand moet we serieus rekening
gaan houden met nacompetitie. En zouden de jonkies van Westlandia dan toch in het
zicht van de haven knikkende knietjes hebben gekregen? Wat als…….?
