TAC ’90 1 – KMD 1

Na vorige week zaterdag (5-2 tegen Wilhelmus), een dag waarop KMD maar weer eens

bewees een echte familieclub te zijn, bijvoorbeeld bij de succesvolle muziekbingo,

waren de verwachtingen vandaag hooggespannen.

Voorafgaand aan het seizoen was TAC ’90 één van de kampioenskandidaten, maar voor

deze wedstrijd stonden ze inmiddels 15 punten onder ons. Toch was daar in de eerste

helft weinig van te merken. TAC ’90 was op alle fronten beter. Sneller, feller, creatiever,

en levensgevaarlijk over onze rechterkant. De verdediging die na de winterstop zo weinig

weggeeft, werd bij vlagen weg gecombineerd. Het was aan 1 man te danken dat het 0-0

bleef. Nou ja, man? Meer een jongen die als een man stond te keepen. Wat een held die

Vince. Niet alleen goed anticiperend, maar ook ijskoud bij op zich afstormende

tegenstanders. Nu houd ik natuurlijk van alle spelers van KMD, maar het voelt toch

anders als je iemand al vanaf zijn vijfde hebt zien voetballen. Je hoopt dat het er ook bij

de senioren uitkomt, dat studie/blessures/meisjes/alcohol etc. geen roet in het eten

zullen gooien. En nu staat hij er dit seizoen! En niet voor het eerst. En Vince, je vader

staat dan weliswaar koelbloedig te kletsen langs de lijn; reken maar dat hij van binnen

gloeit van trots. Net als je andere fans van het eerste uur.

Tsja, en verder was er weinig fraais te vertellen over de eerste helft. Twee kansjes. Eentje

voor Riad die mooi werd vrijgespeeld en een volley met links van Renzo, dat was alles.

Het had zomaar 5-1 kunnen staan bij rust. En mannen, het is niet de eerste keer dat ons

dat overkomt. Ik heb dit jaar al meerdere verslagen geschreven waarin de constatering

was dat de tegenstander in het begin het beste van het spel had. Benieuwd hoe dat

komt…….

Wat er ook al vaker gebeurd is, gebeurde nu ook weer: KMD nam de 2e helft het heft in

handen. Er brak langzamerhand een bleek zonnetje door. Letterlijk en figuurlijk. Ook nu

moest Vince nog een paar cruciale reddingen maken, maar KMD kwam nu ook veel meer

aan voetballen en aan kansen toe.

Het leek ook wel of TAC ’90 zich begon te realiseren dat ze de kansen uit de 1e helft

hadden moeten benutten, en dat ze niet meer zo fris waren als in de 1e helft. En dan is

het niet leuk om Renzo tegenover je te hebben. Die geeft namelijk 90 minuten druk op de

tegenstander. Na weer zo’n balverovering, hield hij het overzicht, legde keurig terug op

de net ingevallen en jarige Twan, die hem beheerst en met rechts langs de keeper

schoot. Ok Twan, je foto mag nog een jaartje in het spelershome hangen, want dit was

een heel belangrijke. Niet veel later kon Twan zijn 2e nog maken na een fijne pass van

Robin, maar dat ging net mis. Net als de pogingen van Merijn (over na goed

voorbereidend werk van Jack), Renzo (naast) en Delano (een poeier die een minder

begaafde voetballer altijd minimaal 10 meter over het goal zou schieten).Zodoende bleef het nog lang spannend. Vlak voor tijd blokkeerde Boyd met

doodsverachting (wat zouden we moeten zonder die kerel?) randje strafschopgebied een

schot van de tegenstander. De scheids zag hier hands in, dus Vince moest nog 1x een

bal over zijn doel kijken. Toen dat gebeurd was, en we de 3 punten konden bijschrijven,

was ook de rook opgetrokken op de andere velden in de competitie. Verlies van

Westlandia, en een gelijkspel van Lyra. Zo langzamerhand moet we serieus rekening

gaan houden met nacompetitie. En zouden de jonkies van Westlandia dan toch in het

zicht van de haven knikkende knietjes hebben gekregen? Wat als…….?