Het wonder van Westlandia
Het is in het voetbal altijd zo makkelijk om, als het niet lukt, te denken dat het aan jezelf ligt. Ere wie ere toekomt, deze keer lag het gewoon aan de tegenstander. Veel respect voor hoe de jonge ploeg van Westlandia voetbalde. Fit, snel, druk zettend, rustig combinerend en doorbewegend, gewoon leuk om naar te kijken. Ondanks dat Westlandia weinig echte kansen creëerde, was er toch wel de hele tijd de dreiging dat het fout zou kunnen gaan.
Dat het nu juist bij mijn held Jari fout ging is jammer, maar het hing in de lucht. Zo hing ook de 2-0 in de lucht. Een keurige kopbal van de spits van Westlandia. En heel eerlijk, ik denk dat er niemand rondom én op het veld nog een stuiver gaf voor de kansen van KMD.
Supporters Martin en Pepijn waren al een ongeziene exitroute aan het bedenken, zodat ze hun vriend Sidney van Westlandia niet meer onder ogen hoefden te komen. Langzamerhand kregen we wel wat meer controle. Er werd vanaf de eerste minuut hard gewerkt, en ook na de 2-0 bleef iedereen vol gaan. Bij een spaarzame uitbraak nam Kris een snoekduik het strafschopgebied in. Hij deed nog net niet zijn handen plat tegen elkaar, maar verder was het een duik zoals je die bij je 2e zwemdiploma vanaf het startblok moet maken. Anyway, het was een penalty. Vlak voor rust. Zou lekker zijn als we toch de aansluitingstreffer zouden kunnen maken. Nu hadden we afgelopen week tegen DHL wat kunnen oefenen op penalty’s maar daar was Delano niet aan toegekomen…… En ja hoor, keurig in het zijnetje. Toch nog met een iets beter gevoel de kleedkamer in. Ik weet niet hoe het er in de kleedkamer aan toe ging, maar langs de lijn hoorde je uitspraken als “Tsja, we voetballen tegen de toekomstige kampioen he” en “Volgende week tegen GDA is belangrijker”
Delano’s mond bleek in de rust afgeplakt met Duct tape. Zag er wel wat apart uit, maar het werkte. Er was geen tijd meer om op elkaar te mopperen, en iedereen vloog er werkelijk op. Gelukkig dat er op dit niveau geen dopingcontroles zijn, want dit was ongekend. Na nog maar een paar minuten in de 2e helft kregen we weer een penalty, en weer schoot Delano hem (andere hoek) feilloos in. Er is dan altijd wel een grapjas die roept “Ze weten het niet meer” , zo’n voetbal uitspraak om jezelf moed in te spreken. Zal ik ‘ns wat vertellen: Ze wisten het echt niet meer. Aanvalsgolf na aanvalsgolf. Balveroveringen alsof het niets was. Rust en overzicht, zoals we het niet altijd zien. En een vlijmscherpe voorhoede met producten uit onze jeugdopleiding Riad, Jack, Renzo en Daan. Wat een mooie combinaties zeg. Gestaag liepen we uit naar 2-5. 2x Jack, 1x Renzo. Stuk voor stuk prachtige counters/aanvallen. Van een kansloze 2-0 naar een ongelofelijke 2-5.Maar ook achterin was er rust en vertrouwen. Korte combi’s van Robin, het leeuwenhart van Kris, het blok van Noah en Boyd. Er is de 2e helft nauwelijks enig gevaar voor de neus van Jari geweest. Je voelde dat dit niet meer weggegeven ging worden. De penalty die Westlandia nog kreeg, en verzilverde, deed daar niets aan af. Wat een controle! Westlandia deed er intussen alles aan. Een invaller kreeg zelfs een hele boodschappenbrief van de trainer mee het veld op. Ook dat leidde niet tot een ander spelbeeld. En voor de ramptoeristen die zich afvragen hoe het met Dennis en Appie is: Ik zag een bevlogen duo dat met veel energie de komende maanden samen succesvol gaat willen zijn.
Mannen, namens alle supporters: Bedankt voor dit schouwspel!
Enne, jullie weten het he, volgende week gewoon weer beide beentje op de grond en deze lijn voortzetten.
