Het seizoen is weer begonnen en de velden staan elke zaterdag vol. Een prachtig gezicht. Bestuursleden Martijn en Zico koppelen tevreden terug: de start verloopt soepel. Toch wil ik in deze column stilstaan bij iets anders “betrokkenheid”.
Een vereniging draait niet vanzelf. Alleen samen maken we KMD tot wat het is. Toch merk ik dat de betrokkenheid langzaam wat afneemt. De kantine is net iets minder druk, wedstrijden van KMD 1 worden wat minder bezocht en voor functies zoals barcaptain of scheidsrechter is het steeds lastiger om vrijwilligers te vinden. Ik begrijp het: agenda’s zijn vol, hobby’s en activiteiten zijn divers. Maar willen we echt naar een model waarin we “maar” mensen inhuren? Ja, dat kan – maar dan verliezen we iets wat KMD zo bijzonder maakt: onze eigen identiteit.
Een sprekend voorbeeld is het scheidsrechterprobleem. Elke week is Ruud Fidder uren bezig om wedstrijden van scheidsrechters te voorzien. Een ondankbare klus die te veel tijd kost. Vaak springt Ruud zelf bij, soms zelfs twee wedstrijden op een dag. Maar wat als hij er niet is? Afgelopen zaterdag was dat het geval – en dus stond ik, onervaren, met de fluit in mijn hand. Ik wilde zelf eens ervaren hoe het is om een wedstrijd te fluiten. Vanuit de scheidsrechters krijg ik regelmatig de terugkoppeling dat het niet meer leuk is om te fluiten. Je krijgt continu kritiek en opmerkingen naar je hoofd waardoor de lol eraf gaat en ze minder vaak willen fluiten.
De eerste tien minuten van de wedstrijd gingen prima. Daarna begon het: kritiek bij elk fluitsignaal, spelers die meer oog hadden voor de scheidsrechter dan voor hun eigen spel. Natuurlijk, ik floot ook wel eens fout – maar de manier waarop er continu commentaar werd geleverd, vond ik teleurstellend. Ook bij onze eigen spelers. Ik denk dat een aantal spelers zich moeten schamen hoe zij zich gedragen in een wedstrijd. Kenmerkend vond ik dat een speler na de wedstrijd mij bedankte voor het fluiten en zei: “het is zeker niet leuk dat 22 spelers continu zo lopen te klagen”. Dat vond ik een goede conclusie en gelukkig zijn er verschillende spelers die zich wel gedragen en dit ook zien.
Niet geheel toevallig hebben we afgelopen woensdag over het scheidsrechter probleem gesproken. Net als bij een aantal verenigingen in de regio en zoals het al bij veel hockeyverenigingen is. Gaat iedereen straks vanaf een bepaalde leeftijd een keer fluiten bij de jeugd. Alleen zo houden we het haalbaar, en hopelijk groeit daarmee ook het respect voor de scheidsrechter.
Laten we dit seizoen gebruiken om de betrokkenheid weer nieuw leven in te blazen. Niet alleen door te komen kijken, maar ook door af en toe iets extra’s te doen. Voor de club, voor elkaar. Voor KMD
