Ervaringen JO15 op Internationaal toernooi Oostende

Op vrijdag 22 mei was het een drukte van belang op de wegen naar het zuiden. Met het Pinksterweekend in het vooruitzicht zochten veel vakantiegangers de camping op. Zo niet een vertegenwoordiging van de KMD-jeugd die, al dan niet in karavaan, richting het Belgische Oostende trok voor het tweedaagse internationale toernooi aan Sportpark De Schorre: de North Sea Trophy.

Alvorens er een bal getrapt kon worden op zaterdag, moest er nog overnacht worden en dat gebeurde in groepsverblijf Del Huzo – St Antoin in het immer zonnige Koksijde. Daar werden we hartelijk ontvangen door onze Belgische gastheer met Duitse roots, die tevens een zwak bleek te hebben voor onze eigen Mathieu van der Poel: Hans. Hoe internationaal wil je het hebben?

Naarmate het later op de avond werd, des te voller werd het op de tweede en derde verdieping van het Del Huzo, waar op de andere verdiepingen en vleugels onze concurrenten voor het toernooi verbleven. De blijdschap om elkaar vrijdagavond in Koksijde te zien was groot, want dat was de woensdag ervoor op de training voor de meesten immers voor het laatst, wat resulteerde in groot enthousiasme, iets te hard gepraat en een kort nachtje met weinig slaap. Hans kwam een aantal keren melden dat hij minder enthousiast was over ons enthousiasme.

“Kort” hield in dat het op sommige kamers tot tenminste 3.30u nog gezellig was en om 6.15u de wekker ging om om te kleden. Wonder boven wonder had iedereen om kwart over zeven ontbeten, spullen gepakt en stond men klaar om richting Oostende te rijden.

Om 9.00u trad de JO15-1 aan tegen HS88 en kende een goede start door onze landgenoten uit Hoogezand-Sappemeer met 2-0 te verslaan. JO15-2 was met 1-0 nipt beter dan het Wouwse Cluzena, terwijl de JO15-3 met 0-3 te sterk was voor de équipe van Cosmo Taverny. Een goed begin is het halve werk.

JO15-3 verloor de tweede wedstrijd van Quick 2, maar behaalde door een 3-3 gelijkspel tegen VV Oosterhout een mooie tweede plaats in de poule. De JO15-2 legde het met 2-1 af tegen de Hoofdklassers van de Beuningse Boys (revanche zou nog volgen) en kwalificeerde zich door een 2-0 overwinning op het Belgische KFC Harmont als één van de beste nummers 2 voor het bovenste deel van de finaleronde van zondag.

FC72 Ierpeldeng uit Luxemburg ondervond dat de JO15-1 toch echt de sterkste ploeg uit de poule was: opnieuw 2-0. Daar kon een geflatteerde 1-1 tegen FC Zemst, wat optimaal profiteerde van het Belgische “thuisvoordeel” niets aan veranderen. Zo reden we met een tevreden gevoel weer richting Koksijde waar zon, zee en strand op ons wachtten op het heetst van de dag.

De korte nacht, de inspanningen tijdens de wedstrijden, het weer en de zon zorgden voor vermoeide koppies én de gunstige bijkomstigheid voor de begeleiding dat iedereen een stuk eerder op bed lag dan de nacht ervoor. Ook onze Hans was erg tevreden over het verloop van de tweede nacht.

Voor JO15-3 was het zaak om weer tijdig op De Schorre aanwezig te zijn. Helaas waren achtereenvolgens Roda ’46, FC Zemst en VV Cluzona te sterk, maar konden zij wel alvast de ergste hitte ontvluchten. Want warm werd het!

JO15-2 mocht de borst nat maken, want het lot wilde dat zij de opdracht kregen om de strijd aan te gaan met Tweede Divisionist KFC1910, dat het aanstaande zaterdag opneemt tegen de leeftijdsgenoten van SC Heerenveen. Een uitdaging dus voor de ploeg die het seizoen eindigde met een keurige derde plek in de Tweede Klasse. Met een opstelling waar José Mourinho zijn vingers bij zou aflikken begon ‘de 2’ moedig aan het duel. Na 10 minuten stond het nog 0-0. Helenio Herrera keek vanaf die ene wolk die er hing naar beneden en zag dat het goed was. Toen ging het helaas toch mis. Met een goal die op z’n minst een luchtje van buitenspel had, kwamen de Koogers op voorsprong. KMD bleef echter vechten en KFC beet zich stuk op onze inzet en op keeper Jasper waardoor zij de score niet konden uitbreiden (de staat van het veld hielp ook mee, maar daar hadden wij ook last van!). En één ding is een zekerheid: die ene kans op een goal komt altijd. Nadat Jonas al een waarschuwingsschot had afgeleverd en een verdwaalde bal de lat raakte, was het Noah, die met een kopbal (hoge voorzet Cruz) die tergend langzaam het doel inrolde, het publiek in extase bracht. Want inmiddels hadden alle Wateringse supporters (ook de op het toernooi aanwezige JO17) zich bij deze wedstrijd verzameld en kwam er volop support van de andere verenigingen die de underdog steunden. Met nog vijf minuten te gaan leek het of heel de  JO15-2 gescout wilde worden door Atlético Madrid en bleek penalty’s het hoogst haalbare voor KFC1910 tegen dit Klein Maar Dappere JO15-2. De penaltyreeks werd helaas verloren, maar de wil om de huid zo duur mogelijk te verkopen liet een prachtige indruk na en voelde aan als veel meer dan een nederlaag.

De pijp was na deze wedstrijd wel leeg voor de JO15-2. Er werd verloren (0-1) tegen het Franse U.S.E. Saint Leu d’Esserent dat leek te leden aan de maladie de chute (vrij vertaald de vallende ziekte), maar mocht de laatste wedstrijd op (uiterst sportieve) reprise tegen de Beuningse Boys. Penalty’s brachten de overwinning en revanche op de nederlaag van de dag ervoor.

Tot slot was het aan KMD JO15-1 om de eer zo hoog mogelijk te houden. In de eerste ronde werden de Hagenaren van Quick 2 aan de zegekar gebonden en internationaal of niet: in de volgende ronde wachtte vervolgens Quick 1… Daar liepen de eerstelingen tegen een 0-1 nederlaag aan. Ook in de laatste wedstrijd tegen de Koninklijke Haarlemse FC trokken zij aan het kortste eind, waarmee zij op een toch eervolle vierde plek in de rangschikking eindigden.

We kijken terug op een mooi debuut op dit toernooi. Onze dank gaat dan ook uit naar de organisatie van het Toernooi Euro Sportring en haar vrijwilligers, de gastvrijheid van de mensen van Del Huzo – St Antoin (der Hans insbesondere), onze over het algemeen sportieve tegenstanders, onze supporters, ouders en natuurlijk de jongens van deze JO15-lichting die ons zo goed vertegenwoordigd hebben en er met elkaar een mooi weekend van hebben gemaakt!

Namens de begeleiding,

Erwin de Laleijne